Με το βρακί στη τσάντα

Φαιδροί αναγνώστες,

Ένα αίσθημα νοσταλγίας με κατακλύζει. Σύντομα θα αφήσω για πάντα την Αθήνα- σήμερα πακετάριζα όλη μέρα, και καθώς έβλεπα τα ενθύμια ( φωτογραφίες κοριτσιών που αγάπησα και φύγαν στο ποτέ ενός δακρυσμένου "τα λέμε", δώρα, αναμνηστικά από ταξίδια, σι ντι παλιών μουσικών, βιβλία και τετράδια με ποιήματα και διηγήματα) το παρελθόν όρμησε και κάλυψε το παρόν σαν παλιρροϊκό κύμα.

Και λες και είναι προσυμφωνημένο, από το ραδιόφωνο παίζει το τραγούδι "Χάρτινα Φανάρια" των Οναρ ("τί ώρα είναι δε θα ρωτήσω, κι αν θα σε χάσω δε θα μιλήσω..."). Κρατάω στο χέρι μου ένα ποτήρι Southern σφιχτά, λες και από πάνω του κρατιέμαι μετά βίας στο παρόν.

Ανάμεσα στα χαρτιά μου, βρήκα και την κάρτα αιμοδοσίας μου- θα τη χρησιμοποιήσω άλλη μια φορά πριν φύγω. Όχι από καλοσύνη- είπαμε, εγώ δεν είμαι η Mary Poppins, είμαι ένα κακοπροαίρετο κάθαρμα. Είμαι αιμοδότης από κακία. Αναρωτιέσαι πως γίνεται αυτό;

Σκέψου ότι παθαίνεις κάτι σοβαρό, και είσαι στις τελευταίες σου στιγμές. Χάνεις τις αισθήσεις σου στο νοσοκομείο, και αρχίζεις το "ταξίδι". Παντού γύρω σου φως, ακούς γλυκιές μελωδίες και αγγελικές φωνές. Σκέφτεσαι "Αυτό είναι. Τέρμα οι δόσεις της τράπεζας, τέρμα οι γκρίνιες της γυναίκας μου, τέρμα τα δανεικά, τα κοινόχρηστα, οι λογαριασμοί της ΔΕΗ, τα αχώνευτα αφεντικά, οι υστερικές σπιτονοικοκυρές, τέρμα οι κάφροι οδηγοί, αυτοί που σε σπρώχνουν στο δρόμο, αυτοί που κοιτάνε έντονα χωρίς λόγο..."

Γύρω σου απλώνεται ένα τεράστιο καταπράσινο λιβάδι, και μπροστά σου εμφανίζεται η Γυναίκα (αυτή που βλέπεις στα όνειρά σου, και έχει κάτι από όλες όσες έχεις αγαπήσει), σου απλώνει το χέρι της , και σου λέει "Σε περίμενα τόσο καιρό! Έλα στην αγκαλιά μου!" . Και τη στιγμή εκείνη, επειδή εγώ πήγα και έδωσα αίμα για να σωθείς, οι γιατροί σε ξαναφέρνουν στη ζωή: η εικόνα που έβλεπες τραβιέται και μαυρίζει- στα αυτιά σου ξαναέρχονται οι ήχοι σειρηνών, αμαξιών που φρενάρουν και οι αδιάφορες φωνές των γιατρών "Για δες, τελικά έζησε η κουφαλίτσα..." Τώρα μπορείς να καταλάβεις γιατί είμαι αιμοδότης από κακία, πιστεύω...

Εν πάση περιπτώσει, με συγχωρείτε για τη φλυαρία, αλλά είπαμε, σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα. Ας περάσουμε στο θέμα μας. Το blog αυτής της εβδομάδας. Αυτό είναι ένα πραγματικό διαμάντι! Το όνομά του "Tanila", από το ψευδώνυμο της συγγραφέως του. Πώς αυτοπροσδιορίζεται η συγγραφέας; "Σανιδοκώλα χωριάτα κόρη βοσκού".



Ο δευτερεύων τίτλος του μπλογκ λέει "Έχω δικές μου απόψεις με τις οποίες πολλές φορές δε συμφωνώ". Πρόκειται για το ημερο-μπλογκ μιας Μαίρης Παναγιωταρά, με τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τις εσωτερικές αναζητήσεις της.

Όταν έπεσα πάνω σε αυτό το blog, είχε μόλις αναρτήσει ένα άρθρο που εξηγούσε...το γιατί πρέπει μια γυναίκα να έχει πάντα ένα βρακί στη τσάντα της. Για άλλη μια φορά, δε θέλω να σας χαλάσω την έκπληξη και τη χαρά του να το διαβάσετε μόνοι σας- είναι πραγματικό χρυσωρυχείο γνώσης. Απολαύστε το http://lexotanila.blogspot.com/2008/08/blog-post_26.html

Επίσης, μιας και έκλεισε 1 μήνα το anti-blog, περιμένω να μου γράψετε στα σχόλια ποιό blog ψηφίζετε για blog του μήνα. Εγώ προσωπικά είμαι ανάμεσα στον κ. Ευγενικό και την κυρία Tanila.

Αυτά για τώρα, καλή συνέχεια, σιχαμεροί μου αναγνώστες...

Υ/Γ: Tanila, για αλλη μια φορα ( στο εχω ξαναπει "ιδιαιτέρως", σε άλλο blog) ένα τεράστιο ΕΥΓΕ!

Σουτ, θα ξυπνήσεις καμιά συνείδηση

Φαιδροί αναγνώστες,

πρόσφατα συνέβη κάτι που με προβλημάτισε. Έκανα μία από τις γνωστές μου επιθέσεις σε ένα blog, και συνέβησαν όσα συμβαίνουν πάντα, μα πάντα, με τους αναξιόλογους bloggers
1. Δε μου απάντησαν σε κανένα από τα επιχειρήματά μου, παρ' ότι, ως γνωστόν, μπορεί να είμαι επιθετικός αλλά ποτέ χυδαίος.
2. Μπήκαν στη μέση οι γνωστοί "ιππότες", από τους οποίους κάποιοι είναι γκόμενοι-ες ή καψουρεμένοι-ες με το εκάστοτε "θύμα" ( και είναι τόσο προφανείς, χωρίς να το καταλαβαίνουν)
3. Πολλοί γίναν, τελικά, χυδαίοι ( είναι εντυπωσιακό το τί μπορεί να γράψουν κάποιοι "πολιτισμένοι" άνθρωποι επειδή τους είπες ότι βρίσκεις το blog τους άσκοπο).

Όπως είπα, αυτά είναι στάνταρ διαδικασίες ( εκτός λαμπρών εξαιρέσεων) και ίσως να με ενοχλήσαν αλλά δε με προβληματίσαν. Αυτό που με προβλημάτισε στην περίπτωση της κυρίας fevis και του blog της "Μέρες και Νύχτες μπλα μπλα μπλα", είναι το εξής.

Πολλοί από τους αναγνώστες του blog της, άλλοι με χυδαίες εκφράσεις, άλλοι με χυδαία υπονοούμενα και κάποιοι με άστοχες παρατηρήσεις, με ωθήσαν να εξηγήσω το λόγο των πράξεών μου και κάποια πράγματα για 'μένα.Ξεκίνησα,λοιπόν, να απαντάω με ήπιο ύφος στους ήπιους, με έντονο ύφος στους εριστικούς, και με προσβλητικό τόνο στους χυδαίους, χρησιμοποιώντας, όμως, πάντα, επιχειρήματα και κόσμια γλώσσα. Αυτό που συνέβη είναι ότι η κυρία fevis έχει μετριασμό σχολίων, και λογόκρινε την απάντησή μου.

Οπότε προβληματίστηκα για το μετριασμό σχολίων και το νόημά του. Σε αυτό το σημείο, θα παραδεχτώ ότι και εγώ είχα στην αρχή μετριασμό σχολίων, και ύστερα από συμβουλές πείστηκα ότι είναι λάθος, και το σταμάτησα.Δεν θα υποκριθώ ότι αμφιβάλλω για όσα θα πω- αντιθέτως, είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι έτσι είναι τα πράγματα. Παρ' όλα αυτά θα με ενδιέφερε να ακούσω κάποια καλά τεκμηριωμένη αντίθετη άποψη.

Ο μετριασμός σχολίων είναι δείγμα ανασφάλειας, ανωριμότητας και στενομυαλιάς. Όταν δημοσιεύεις κάτι, πρέπει να είσαι και έτοιμος να δεχτείς και κριτική. Ακόμα και κακοπροαίρετη κριτική. Το να δημοσιεύεις κάτι και να μη δημοσιεύεις τα αρνητικά σχόλια για αυτό, δείχνει ότι ο μόνος λόγος που το έκανες είναι για να λάβεις αναγνώριση, και όχι για να κάνεις πραγματικό διάλογο, να εκθέσεις και να εκτεθείς, και σε τελική ανάλυση, να βελτιώσεις και να βελτιωθείς.

Είναι σα βγαίνει ένας ηθοποιός, στην αρχή μιας θεατρικής παράστασης, και να λέει τα εξής "Αγαπητοί θεατές, όσοι από σας έχουν σκοπό να μη χειροκροτήσουν την παράστασή μου, ή να γράψουν κακές κριτικές για αυτή, παρακαλώ ας περάσουν έξω τώρα. Και άλλη φορά, να πηγαίνετε μόνο σε παραστάσεις που σας αρέσουν!...Όσο για τους υπόλοιπους, είμαι έτοιμος να δεχτώ τη λατρεία σας! Θαυμάστε με!"

Ίσως κάποιοι να ισχυρίζονται ότι έχουν το μετριασμό για να αποφύγουν "τους ανώμαλους", και να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του blog τους. Δε με πείθουν. Ως αντι-blogger, καταλαβαίνετε ότι έχω εξερευνήσει αρκετά blog. Δεν είδα σε κανένα να επιτίθεται κάποιος συνεχόμενα. Σε κάποια blog είδα κάποια μεμονωμένα (συνήθως ανώνυμα) χυδαία σχόλια, που ποτέ δεν είδα να παίρνουν το χαρακτήρα ψύχωσης και βεντέτας.

Αν με το τελευταίο σας ήρθα στο μυαλό εγώ, θα σας πω, για άλλη μια φορά (γίνομαι κουραστικός, αλλά κάποιοι ξεχνάνε επίτηδες) ότι εγώ σπάνια κάνω χυδαία υπονοούμενα ( και μόνο όταν έχω πρώτα προκληθεί) και δε χρησιμοποιώ ποτέ χυδαίες εκφράσεις.

Βασικά, ιδού τί γίνεται σε μια τυπική μου επίθεση:
Dark Conofman: Αναρωτιέμαι γιατί δημοσιεύεις ασήμαντες καθημερινες εμπειρίες σου και προσωπικές σου στιγμές, και δε τις γράφεις σε ημερολόγιο

Blogger: Άσε μας ρε φίλε με τη καμπαρντίνα σου και το καπέλο σου-ποιός νομίζεις ότι είσαι;

Φίλος Blogger: Ασχολήσου με κάτι άλλο, αγάμητε και κομπλεξικέ. Και δεν έβαλες τώνο στο "καθυμερινές".

Dark Conofman: Μετά που θα βγω για ποτό και μετά που θα γαμήσω, καμιά φορά κάθομαι στον υπολογιστή. Και επειδή πιστεύω ότι τα blog είναι καλή ιδέα και έχουν πολλές δυνατότητες, κάθομαι να ψάξω για blogs σχετικά με θέματα που μου αρέσουν. Αλλά έχει γίνει σχεδόν ακατόρθωτο να βρω αυτό που μου αρέσει, γιατί έχει γεμίσει ο τόπος με άχυρα (blogs κατά φαντασίαν συγγραφέων , ημερολόγια κτλ) που κάνουν τη βελόνα (blogs φτιαγμένα με μεράκι και κόπο) δυσδιάκριτη. Επίσης, συγνώμη που ξέχασα να βάλω έναν τόνο, αλλά νομίζω πως δεν έχεις δικαίωμα να με κρίνεις, τη στιγμή που
Και τα λοιπά λοιπά...

Θα κλείσω, όμως, ξαναγυρνώντας στο θέμα του μετριασμού, και θα πω ότι η υπηρεσία που μας φιλοξενεί ήταν υποχρεωμένη να έχει μια τέτοια επιλογή, ώστε να είναι καλυμμένη σε κάποιες περιπτώσεις. Η χρήση του, όμως, και ειδικά σε περιπτώσεις όπου το σχόλιο που λογοκρίνουμε δεν περιέχει απειλές ή βρισιές, αλλά απλά τη γνώμη που δε μας βολεύει, επιτρέψτε μου να πω ότι είναι με κάθε έννοια λογικής παράλογη, και με κάθε έννοια ηθικής ανήθικη.

Φυσικά, είναι πάντα δικαίωμά σας να κάνετε ότι θέλετε στα blog σας, όπως είναι πάντα δικαίωμά μου να σας σχολιάζω.

Και θα κλείσω με μια ιστορική φράση
"Δε συμφωνώ με την άποψή σου, αλλά είμαι έτοιμος να πεθάνω για να υπερασπιστώ το δικαίωμά σου να τη λες ελεύθερα"

Ο Τρυφερός Πράκτορας

Αγαπητοί φίλοι μου,

έλειπα για διακοπές την εβδομάδα που πέρασε, κι έτσι δεν μπόρεσα να αποτυπώσω στο ηλεκτρονικό χαρτί τις σκέψεις μου. Σας έλειψα;

Ήμουν στο μαγευτικό Άνω Στριμοχτονήσι,όπου και ξόδεψα τις οικονομίες όλου του χειμώνα- αλλά άξιζε. Κάποιος κακοπροαίρετος μπορεί να πει οτι στο πλοίο ήμασταν στριμωγμένοι, ακριβώς όπως στην Αθήνα. Ή ότι στις παραλίες ήμασταν στριμωγμένοι, ακριβώς όπως στην Αθήνα. Ή ότι οι άνθρωποι ήταν οι ίδιοι που είναι και στην Αθήνα, απλά το παίζουν πιό ξέγνοιαστοι. Ή μπορεί να πει ότι το να χορεύεις μέχρι το πρωί από τσιφτετέλι μέχρι ραπ με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις, πίνοντας ποτά που είναι μπόμπες και πληρώνοντάς τα σα γαλλική σαμπάνια, και το ξημέρωμα να σέρνεσαι κυριολεκτικά και να ξερνάς, και μετά να κοιμάσαι σε ένα παγκάκι που μυρίζει κάτουρο... κάποιος κακοπροαίρετος μπορεί να πει ότι αυτό δεν είναι διασκέδαση.Ας λένε ότι θέλουνε- τί ξέρουν αυτοί από διασκέδαση;

Τώρα είμαι στο σπίτι μου, η γάτα μου η Ψιτψίτ είναι στα γόνατά μου και μπροστά μου η οθόνη του υπολογιστή. Γυρνάω λίγο να κοιτάξω την τόσο αγαπητή και ταφτόχρονα τώσο μισητή πόλη, την Αθήνα, από το παράθυρό μου. Μια θλίψη με κυριέβει, για το καλοκαίρι που έφυγε τρέχοντας, σα το νερό της βρύσης όταν ξεπλένεις το λάχανο. Παίρνω μια βαθυά ανάσα, παίρνω κουράγιο και ξεκινώ να γράφω.... κτλ, κτλ....

Αναρτηθηκε απο Μαίρη Παναγιωταρά

4 ονειροπολήσεις:

Ο ΘελωΝαΣεΠηδηξω ΚαιΚανωΟτιΜαγευομαιΑποΤαΓραπταΣου ειπε:
Μαράκι, άλλη μια φορά μας ενθουσίασες με αυτά που λες. Η φαντασία σου είναι ανεξάντλητη. Ο λόγος σου είναι ουσιώδης και συγκροτημένος...Τώρα που το θυμήθηκα, πότε θα πάμε για το καφεδάκι που λέγαμε;

Ο ΠαιρνωΠρεζα ΣτηνΚαλογρεζα είπε:
Χεχεχε γκρρρρερ πφαλατυσ΄ ηγ γηγησφκ

Η FraterniteEqualite LouisVitton&Prada είπε:
Αχ Μαράκι γλυκουλίνι μου γουάου ρε συ δηλαδη ενταξει τι να πω εισαι πολυ ο κέη κοριτσάρα μου πες τα συνεχισε να τα λες οπως μονο εσυ ξερεις και να τα χωνεις γουαου και τι να πω ο κεη λεμε φιλεναδα εισαι αστερι χεστηκε το κανισακι μου σε κλεινω παω να τα μαζεψω

Ο ΒαζεLooser ειπε:
Γεια σου ξαδερφη βασικα δε διαβασα τι εγραψες αλλα συμφωνω απολυτα τα λες γαματα συνεχισε, και επ' ευκαιρια θελω να ρωτησω αν εμαθε κανεις ποια θα ειναι η καινουρια μεταγραφη για το Βαζελο και στη συνεχεια να πω οτι χαλιεμαι ρε γαμωτο που στις ειδησεις ολο με μαλακιες ασχολουνται για τη Ρωσσια και καποια Οχετια και παπαριες και δε λενε τιποτα για το Βαζελο-ειναι ολα συνωμοσιες του Κοκκαλη που αγορασε κρυφα ολα τα καναλια, και μη θυμηθω τωρα τι ειχε κανει το '87 ο Γαυρος....

Φαιδροί αναγνώστες,

Φυσικά τα παραπάνω δεν είναι από πραγματική ανάρτηση, αλλά είναι μια διακωμώδηση των μπλογκς που συναντάω. Εννιά στα δέκα μπλογκ είναι σε αυτό ακριβώς το στυλ, μπλογκς-ημερολόγια, ημερο-μπλογκς. Μπλογκς που γράφουν άτομα με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, που νομίζουν ότι είναι τόσο καλοί συγγραφείς και τόσο ενδιαφέροντα άτομα, που ακόμα και το τί ώρα ξυπνήσαν και τί ώρα κοιμηθήκαν είναι θέμα που θα προκαλέσει ρίγη συγκίνησης σε χιλιάδες αναγνώστες.

Εσύ φίλε, που είσαι δημιουργός ενός τέτοιου μπλογκ, πες μου, γιατί το κάνεις; Γιατί δε γράφεις ένα απλό ημερολόγιο; Η μόνη χρησιμότητα του μπλογκ σου είναι ότι αν κάποτε στη ζωή σου κάνεις κάτι σημαντικό (όπως να πυροβολήσεις τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης στο κούτελο) η ασφάλεια και τα media θα έχουν ένα πλήρες αρχείο της ξαφνικά ενδιαφέρουσας, μες τη μηδαμινότητά της, ζωής σου.

Απογοητεύομαι βλέποντας εκατοντάδες από αυτά τα μπλογκ, τα οποία δεν μπαίνω καν στον κόπο να τους επιτεθώ. Διαπιστώνω μια έλλειψη φαντασίας, πρωτοτυπίας και αίσθησης του χιούμορ.

Εν πάση περιπτώσει, αρκετά blog-φιλοσόφησα και πάλι. Ας περάσω στο κυρίως θέμα. Το blog αυτής της εβδομάδας δεν έχει κάτι περίεργο- είναι απλά ένα ενημερωτικό blog. Αυτό που ίσως βρείτε ενδιαφέρον, είναι η είδηση που περιέχει. Δεν ξέρω αν αυτή η είδηση μεταδόθηκε και από την τηλεόραση, αλλά εγώ εδώ την πρωτο-είδα.




http://einai-gegonos.pblogs.gr/2008/08/omofylofiloi-mystikoi-praktores.html

Στη Μεγάλη Βρετανία ξεκίνησαν να στρατολογούν και...ομοφυλόφιλους μυστικούς πράκτορες. Αυτό που προσέθεσε μια νότα ευθυμίας στη βαρετή blog-αναζήτησή μου μέσα στα πληκτικά ημερο-blogs, ήταν που συνάντησα αυτή την είδηση, και φαντάστηκα έναν James Bond με στυλάκι Elton John.

Σκεψου τον Sean Connery να μπαίνει σινάμενος κουνάμενος σε ένα gay bar, και να καμακώνει ένα γυμνασμένο τεκνό με string, που χορεύει στη μπάρα. Ταυτόχρονα, παραγγέλνει με τη παχιά Σκωτσέζικη προφορά του ( που όμως είναι 3 οκτάβες πιό ψηλή από το κλασικό) ένα Σπέρμα του Μπαρμαν (και την ώρα που το παραγγέλνει κοιτάει πονηρά και τον μπαρμαν).

Ανάμεσα στα gadgets του, ο ομοφυλόφιλος μυστικός πράκτορας έχει και λιπαντικό δύο ουσιών, που όταν αναμιχθούν γίνεται εκρηκτικό, δονητή που μετατρέπεται σε γάτζο για να σκαρφαλώνεις σε κτίρια, και πολλές τσάντες Louis Vitton που δεν έχουν κάποια εξαιρετική ιδιότητα, αλλά ταιριάζουν διαολεμένα με το φούξια συνολάκι του.

Dark Conofman

Είμαι η Ελένη Μπάλιου

Φαιδροί αναγνώστες,

Λίγες ώρες πριν το ξημέρωμα της Δευτέρας- έχει αρχίσει και μου γίνεται συνήθεια να γράφω αυτή την ώρα. Δίπλα μου, και πάλι, ένα ποτήρι Southern Comfort, με λίγο πάγο, όπως μου αρέσει, και από το ράδιό μου και τη συχνότητα του Galaxy ακούω Marvin Gaye. Ο Dark ξαναχτυπά.

Πρέπει να παραδεχτώ πως την εβδομάδα που πέρασε δε βρήκα κάτι χτυπητό, κάτι τόσο divine όσο το blog του αγαπητού κ.κ. Ευγενικού, και αυτό κυρίως διότι δεν είχα πολύ καιρό να ψάξω.

Από την ώρα που πέρασα διαβάζοντας ιστολόγια, έκανα κάποιες γενικότερες παρατηρήσεις και έβγαλα κάποια συμπεράσματα.

Παρατήρηση 1: Είδα πάρα πολλά ενημερωτικά ιστολόγια όπου οι δημοσιογράφοι γράφουν ανυπόγραφα (εκτός από ανορθόγραφα)- για παράδειγμα το momfi-gr. Η ανώνυμη δημοσιογραφία δε μου φαίνεται ότι εξυπηρετεί την ενημέρωση. Ο καθένας μπορεί να γράφει αμφιβόλου αξιοπιστίας ειδήσεις, εξυπηρετώντας ποιός ξέρει ποιά συμφέροντα, χωρίς καμία ευθύνη.

Παρατήρηση 2: Γέμισε η μπλογκόσφαιρα ημερολόγια του κάθε Μηδενόπουλου, ποιήματα του κάθε Α. Τάλαντου και φωτογραφίες ζευγαριών, οικογενειών και φίλων.

Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα είναι ότι τα blogs κατέληξαν να παίζουν, πλέον, 2 ρόλους. Αφενός αποτελούν βήμα για : 1. Άδοξους και επίδοξους δημοσιογράφους, ή 2. Συμφέροντα που βρήκαν την ευκαιρία να εκπροσωπηθούν χωρίς τους ενοχλητικούς μεσάζοντες (δημοσιογράφους του τύπου και της τηλεόρασης).

Αφετέρου, τα blogs λειτουργούν για τον κοσμάκη, περίπου όπως το Facebook, το Myspace κτλ : ένας δικτυακός τόπος συνάντησης, κουτσομπολιού και ανταλλαγής βίντεο Youtube και μουσικής.

Και οι ονειροπόλοι που μιλούσαν για επανάσταση της πληροφόρησης, για ουσιαστικοποίηση της ελευθερίας του λόγου, για μια ανερχόμενη δύναμη που μπορεί να ταράξει τα νερά; Όπως είναι γραφτό να κάνουν όλοι οι ονειροπόλοι κάποια στιγμή, ξυπνήσαν άσχημα.

Ας αλλάξω, όμως, θέμα προτού μελαγχολήσουμε. Σας παρουσιάζω το δωράκι μου, γι' αυτή την εβδομάδα: Το blog της Ελένης Μπάλιου.

Τί σημαίνει Ελένη Μπάλιου; Ελένη Μπάλιου σημαίνει αθυρόστομη συγγραφέας με έδρα την Καισαριανή. Θα βρείτε το blog της χαρακτηριστικό και αξιογέλαστο με την καλή ή την κακή έννοια. Ενδεικτικός τίτλος ανάρτησής της : " ΑΙ ΓΑΜΙΔΙΑ, ΚΥΡΙΟΙ!"... Ιδού και το link : http://herinna.blogspot.com/2008/06/blog-post.html .

Καθώς διάβαζα το blog της και κοίταζα το προφίλ της βρήκα την ίσως επηρμένη περιγραφή ενδιαφερόντων "χωριό που φαίνεται...", καθώς και στη θέση του αυτοπροσδιορισμού τη φράση "Είμαι η Ελένη Μπάλιου". Και αν, διαβάζοντας το, αναρωτηθείτε "Και ποιά, μα τους 42 ανδαλουσιανούς βίσσωνες, είναι η Ελένη Μπάλιου;" θα σας απαντήσω " Δεν ξέρετε την ΕΛΕΝΗ ΜΠΑΛΙΟΥ; Είστε τρελοί; Μα καλά, πού ζείτε;".

Κάτι άλλο που αναρωτήθηκα εγώ, ειναι το πώς γίνεται κανείς να φτάσει στο σημείο να δηλώνει "Επάγγελμα: Συγγραφέας". Το λέω αυτό διότι έχω γνωστούς, πολλούς γνωστούς, που οι άνθρωποι γράφουν μαγευτικά. Μετατρέπουν το μυαλό σου σε λευκό καμβά, και ζωγραφίζουν πάνω του εικόνες ζωντανές και έντονες, σα ζωγράφοι, βουτώντας το πινέλο τους στα πιό ζοφερά και τα πιό φωτεινά χρώματα της ανθρώπινης ψυχής, ασκώντας στο πινέλο του λόγου πάντα την ιδανική πίεση. Και οι άνθρωποι αυτοί δεν κατάφεραν να εκδώσουν ούτε φυλλάδιο πιτσαρίας (παρέες, κυκλώματα, εκπόρνευση της τέχνης, μη λέμε τα γνωστά τώρα).

Αυτά για σήμερα. Καλημέρα, και να μη ξεχνάτε:

"It's better to burn out, than fade away"...

Το blog της εβδομάδας

Φαιδροί αναγνώστες,

Καλημέρα από τη Σκοτεινή Πλευρά των blog. Γύρω μου οι ηλιαχτίδες της πρώτης μέρας μιας καινούριας βδομάδας. Το σκοτάδι μοιάζει να αποτραβιέται από τη γη, στη φωλιά του στα βάθη του ορίζοντα. Κι όμως, δίπλα μου κάθεται και με κοιτά στωικά ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου- ένα ποτήρι Southern Comfort- και από το ηχοσύστημά μου και τα βάθη του χρόνου ακούγεται η Liza Minelli να τραγουδάει "All that jazz". Είμαι έτοιμος να γράψω.

Έψαξα και έψαξα στο διαδίκτυο- οι bloggers αμέτρητοι σα τ' αστέρια- πώς να διαλέξεις ανάμεσα σε τόσα αστέρια το πιό λαμπερό; Τύποι που φτιάξανε blog για να μοιραστούνε την οικογενειακή τους ευτυχία και την παραμικρή μύξα του νεογέννητου παιδιού τους, εθνικιστές, αλλοπαρμένοι ποιητές Φανφάρες, συνωμοσιολόγοι και κατά φαντασία δημοσιογράφοι...

Κι όμως, εκεί που ξεφύλλιζα τις ηλεκτρονικές σελίδες, Είδα το Φως Του Κυρίου! Αυτό ήταν! Κεραυνοβόλος έρωτας! Εδώ έχει πολύ ψωμί!


Ο αγαπητός κ.κ. Δημήτριος... Ευγενικός (!) με το blog του "Η Εστία της Ψυχής μου" κερδίζει αμαχητί τον τίτλο του blog της εβδομάδας. Πώς αυτοπροσδιορίζεται; " Ένας Χριστιανός,της Ανατολικής, Ορθόδοξης Εκκλησίας "... Τί κομμάτι έχει βάλει ως υπόκρουση; "Να μεγαλώσεις, να γίνεις διγενής, τα σύνορα της γης να προστατεύεις " !!! Το blog είναι ένα "πνευματικό ημερολόγιο" αφιερωμένο στον Ιησού, τη Μαρία, τον Ιωσήφ και το υπόλοιπο παρεάκι της Ναζαρέτ...

Αναφέρω και ένα χαρακτηρηστικό απόσπασμα ( με μπλε χρώμα οι δικές μου σημειώσεις)

"Μου πείρε πολλά χρόνια Πνευματικής Ζωής (έτσι όπως το θέτει, φαντάζομαι ότι θα έχει μελετήσει πολλές επιστήμες και θρησκείες) να καταλάβω ότι θα πρέπει να εκτιμήσω ως τη μεγαλύτερη νοημοσύνη (με αυτά που βλέπω στη γη, σιγά τον ανταγωνισμό που έχει), ευφυία και σοφία στον κόσμο, το να δοξολογώ... τον τριαδικό (το ξεκαθαρίζει, για να μη παρεξηγήσουμε και μπλεχτούμε με filioqve, προτεστάντες και λουθηρανούς) μας Θεό αδιαλείπτως.... Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός (!!!)...." κτλ κτλ...

Δε θέλω να κάνω κάποιο σχόλιο επ' αυτού του blog, πρώτον επειδή μιλάει μόνο του, και δεύτερον επειδή δε θέλω να γίνω περισσότερο κακός απ' όσο είναι απαραίτητο για να πάω στην Κόλαση- αν ο κ.κ. Δημήτριος Ευγενικός είναι ευτυχισμένος με την πίστη του, την Αγία Γραφή και το ψαλμολόγιο, ποιός είμαι εγώ που θα τον κρίνω;

Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι με εξέπληξε αρνητικά ο κ.κ. Ευγενικός, δείχνοντας ότι δεν του ταιριάζει αυτό το επίθετο. Έχει μετριασμό σχολίων, και λογόκρινε ένα σχόλιό μου, που ειλικρινά σας λέω, σε αντίθεση με τα πιό πολλά μου σχόλια, δεν ήταν ούτε προσβλητικό ούτε ειρωνικό.

Δεν πειράζει αγαπητέ κ.κ. Δημήτριε Ευγενικέ , ας είστε καλά και είθε ο Κύριος να φωτίζει τον δρόμο σας, οδηγώντας σας στο φωτεινό μονοπάτι της ταπεινότητας και της μεταμέλειας- δε σας κρατάμε κακία.

http://dimitrioseugenikos.pblogs.gr/

Εισαγωγή

Φαιδροί αναγνώστες μου,

αφού τάραξα, λίγο, τα νερά της μπλογκόσφαιρας με τις επιθέσεις μου, ήρθε η ώρα να κάνω την πρώτη μου ανάρτηση.

Πριν περάσω στο κυρίως θέμα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα για 'μένα.

1. Ποτέ οι επιθέσεις μου δεν είναι προσωπικές, δηλαδή δεν γνωρίζω τα θύματά μου και στην πραγματική ζωή, ούτε με πληρώνει κάποιος. Δεν είμαι ρατσιστής. Μισώ τους πάντες εξίσου.

2. Εξερευνώ την τέχνη του να προσβάλλεις χωρίς να βρίζεις. Δε θα βρείτε εύκολα στις αναρτήσεις μου ή στα σχόλιά μου βρισιές.

3. Κάποιος blogger ονόματι ναπολέων (;!) με κατηγόρησε για μεγαλομανία, έπαρση, κομπλεξισμό και χυδαιότητα. Αυτές είναι οι καλές μου πλευρές.

4. Πολλές φορές τα θύματά μου είναι άνθρωποι πιό έξυπνοι, πιό μορφωμένοι και πιό καταρτισμένοι από 'μένα, και το ξέρω. Η ωριμότητά τους, όμως, φαίνεται απ' την αντίδρασή τους. Όπως και το χιούμορ τους.

5. Δεν είμαι η Mary Poppins.

Dark Conofman
10/08/08

Dark Conofman

Το νόημα αυτού του μπλογκ;

Τί νόημα έχει ένας σεισμός; Τί νόημα έχει η εξασθένηση των χρωμάτων, η βαθμιαία αποσύνθεση του φωτός σε σκοτάδι και ο ερχομός της νύχτας; Τί νόημα έχει ένα παλιρροιακό κύμα;

Κανένα. Απλά συμβαίνει. Και κανείς δε μπορεί να το σταματήσει.

Από το μπλογκ αυτό θα καυτηριάζω άλλα μπλογκ, θα τα καταδικάζω, θα βρίσκω τα αδύναμα σημεία τους και θα τα ξεφτιλίζω.

Όσοι δεν είστε μαζί μου είστε εναντίον μου.

Αλλά όπου κι αν είστε, δε θα σας λυπηθώ.

Dark Conofman
05/08/ 08